Ik ben normaal gesproken niet zo gauw onder de indruk van ‘glad weer’. Met voorzichtig rijden, afstand houden en op tijd op de motor remmen kom je een heel eind. Maar wat ik vanmorgen mee heb gemaakt sloeg toch wel alles.

Ik rijd dagelijks het traject Enkhuizen – Schagen. Een route met voornamelijk provinciale wegen en hier en daar een polderweg. Bij glad weer snap ik het best dat de strooiwagens kiezen voor de grotere wegen en niet voor een polderweggetje. Ook vandaag was dit het geval en daar is nog wel mee te leven. Toen ik echter de provinciale weg naar Medemblik opdraaide merkte ik dat de achterkant van mijn auto begon weg te glijden. Glad! En niet alleen de rotonde waar ik opdraaide. De hele weg bleek glad te zijn. Er was niet gestrooid, dat kon je duidelijk zien.

Nu vind ik doorgaans dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen daden en verantwoordelijkheden. Dus dat geldt ook als het gaat om deelname aan het verkeer. Er wordt vaak te snel met het vingertje gewezen naar, bijvoorbeeld de overheid, als men iets vervelends overkomt. Echter, in dit geval vind ik het merkwaardig om ‘s ochtends in de krant te moeten lezen dat het gebrek aan strooizout niet zozeer een probleem van schaarste is maar meer een probleem van ‘ons bin zunig’. Kortzichtig! Volgens mij kosten de ongelukken die plaatsvinden uiteindelijk veel meer geld dan dat beetje strooizout. In de zes jaar dat ik dit traject rijd heb ik nog nooit een ongeluk gezien maar vandaag twee kort na elkaar waarbij auto’s zelfs van de dijk waren gegleden. En dat was dan alleen maar dat stukje weg waar ik op reed. Vreemd.

De oplossing lijkt me voor de hand liggen. Koop het zout en zeur nu niet over de prijs. Het marktmechanisme is (helaas voor jullie overheden) in werking getreden en daar doe je op de korte termijn niet veel aan. Wie zijn gat brand…
Heroverweeg je voorraadbeheer en pas het aan. Het is toch van de zotte dat een ‘modern’ land lamgelegd wordt door een beetje slecht weer! Prutsers.

Zo, dat lucht op….